Oorsprong
Het verhaal begint aan het eind van de vorige eeuw in Cambridge. Daar verkocht Doggy Lawrence een hondenhandelaar, rode en black en tan Terriers aan de plaatselijke studenten. De hondjes waren zeer populair, niet alleen als gezelschapsdier maar vooral ook als rattenvanger. Hoe mr.Lawrence deze Terriers fokte is niet precies bekend, maar men neemt aan dat hij de kleine rode Ierse Terriers gebruikte en deze kruiste met Old English Black and Tan Terriers. Onder de studenten stonden deze honden bekend als ACantab Terriers. De honden van mr. Jodrell Hopkins die in de Trumpington Street woonde, werden ATrumpington Terriers genoemd. Hopkins was eigenaar van een kleine, gestroomde teef die hij liet dekken door een van de reuen van ADoggy@Lawrence. Uit die combinatie kwam een ruwharig reutje, genaamd RAGS, dat werd verkocht aan de master van de Norwich Staghounds, Jack Cooke van Brooke Hall. Rags was dieprood en hij dekte, eenmaal oud en wijs genoeg, verschillende teven uit de omgeving. Ondanks de verschillen in afstamming en kleur bezaten alle puppen de mooie dieprode kleur van Rags. Deze reu staat in feite aan de basis van het hele ras. Als er een reu genoemd kan worden als grondlegger van de Norwich en de Norfolk is hij het wel.
Een andere fokker in die tijd was Lewis Low de zoon van een dierenarts. Hij bezat een witte Terrier met vleermuisoren, een kruising tussen een gladharige werkterrier en een Dandie Dinmont, genaamd Ninety. De witte vlek op de borst die veel Norwiches en Norfolks nog steeds hebben bij de geboorte, wordt toegeschreven aan Ninety. Lewis Low was tevens eigenaar van een rood gestroomde Trumpington Terrier van mr. Hopkins. Hij liet beide teven dekken door Rags. De kleine rode Terriers die uit deze kruisingen werden geboren, werden erg populair bij de lokale hondenliefhebbers. Een van hen, mr.Frank Jones, bijgenaamd ARoughrider Jones@, fokte verder met deze hondjes. Hij trachtte een bepaald type te fokken. Zijn ideale Terrier had een harde rode vacht en staande oren, was onvermoeibaar en fel op wild. Dat ideaal heeft hij zeker benaderd. In die tijd waren zijn kleine rode Terriers bijzonder in trek vanwege hun jachtinstinct. Zelfs de koning van Spanje kocht een pup van hem. Andere honden werden naar Amerika geexporteerd,waar zij AJones Terriers genoemd werden. Het verhaal gaat, dat toen iemand aan hem vroeg hoe hij ze zelf noemde, Jones net terug uit de omgeving van Norwich, zei: Ik noem ze Norwich Terriers.
Van Norwich naar Norfolk
In de beginjaren van de Norwich Terriers kwam men erachter dat kruising van de beide types een onrustig oordracht veroorzaakte. Dus, u raadt het al; er kwamen voor en tegenstanders van staande en hangende oren. Mrs. Phylis Fagan fokte Miss Manette, een prick-ear. Miss Manette won 11CC=s. Haar kwaliteiten zijn doorgegeven door haar kleinzoon Ch. Bigger Banger. Zijn dochters speelden weer een grote rol in de lijnen van Whinlatter van Mrs. Fisher-May en van de beroemde Ragus kennel van Mrs. M. Bunting. Biffin of Beafin was de eerste Engelse kampioen met Ahangende@ oren die nog niet strak langs het hoofd werden gedragen, maar wat meer open. Zijn zoon, Tiny Tim of Biffi, had een grote invloed op de fokkerij van Miss M.S. Macfie van de Colonsay kennels. De honden van Miss Macfie waren niet alleen in de showring te zien, maar ook waren het uitstekende rattenvangers. Door de Tweede Wereldoorlog kwam de fokkerij bijna tot stilstand. Veel fokmateriaal ging helaas verloren. Dankzij een grote vastberadenheid van enkele liefhebbers, werd de fokkerij weer op poten gezet. Toonaangevende kennels waren toen Quartzhill en Whinlatter. In de vijftiger en zestiger jaren domineerden zij met hun pric-ears de showring. De meest bekende van alle 34(!) Whinlatter kampioenen was Whinlatter Charade, het prototype van de hedendaagse Norwich. Vader van maar liefst zeventien kampioenen. De drop ears namen een wat bescheidener plaats in. Door het enthousiasme en vasthoudendheid van Mrs. Macfie raakte de colonsay drop ear langzaam bekend in de hondenwereld. Een nieuwe generatie fokkers diende zich aan: Waveney Valley, Ickworth, Gotoground en Nanfan. In feite had de scheiding der geesten zich al voltrokken. Men fokte of drop ears of pric ears. Daarom kon het niet uitblijven gescheiden verder gaan. De Kennel Club erkende in september 1964 de dropears onder de naam NORFOLK TERRIER. als een zelfstandig ras.